Αχταρμάς!

Μέρες τώρα γράφω γράφω, διαβάζω τελειώνω βιβλία, αρχίζω νέα μα τίποτα! Κόλλησα πάλι.. και δεν είμαι σίγουρη αν έχω δύναμη να ξεκολλήσω! Νιώθω τρομερά κουρασμένη και θέλω απλά να κοιμηθώ.. Να κοιμηθώ και να ξυπνήσω ή παιδάκι μικρό ή με μια ζωή τακτοποιημένη.. Ναι αν δεν παλέψεις δεν θα τακτοποιηθεί τίποτα μα ο χρόνος τρέχει και το μόνο που συμβαίνει είναι να κουράζομαι κυρίως ψυχικά.. Δυο αγκαλιές τελικά δεν μπορούν να μου πάρουν καμιά κούραση! Ένας καφές επίσης δεν με ξεκουράζει.. Δεν με ικανοποιεί τελευταία τίποτα θέλω απλά να ξεκουραστώ!Δεν θέλω  να φυγώ μα δεν θέλω και να μείνω.. Ένα χάος μέσα μου.. πνίγομαι σε μια κουταλιά νερό και αυτό γιατί είμαι κουρασμένη για να κολυμπήσω! Όλα σε μια αναμονή που εκτός από κουραστική δεν ξέρω αν είναι και αληθινή.. σαν να με κοροιδεύει το μυαλό μου.. Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα και για κανέναν.. απογοητεύσεις πολλές που σ'αυτό εγώ ευθύνομαι αφού αν δεν είχα προσδοκίες δεν θα είχα και απογοητεύσεις.. Και αναρωτιέμαι τι προσδοκίες είχα μα είμαι τόσο χαμένη που δεν ξέρω, δεν μπορώ να προσδιορίσω, να σκεφτώ! Χαμένη στον κόσμο μου? Οι άλλοι είναι χαμένοι στον κόσμο τους? Δεν γνωρίζω μα κάτι πάει λάθος και δεν είμαι σε θέση να βρω το σωστό.. δεν βρίσκω τον λόγο να το κάνω αυτό.. ακούω τόσα κάθε μέρα μέχρι που βγήκα και υπόλογη για πράξεις ψυχραιμίας σε επώδυνες καταστάσεις και θεωρήθηκα αναίσθητη.. δεν με νοιάζει απλά το καταγράφω για να θυμάμαι ότι θα πρέπει να μην είμαι και τόσο ψύχραιμη.. Θέλω να πιάσω πάτο για να ανέβαινω πάνω ξανά μα όλο ένα μα βρίσκω μπροστά μου.. Τελευταίες μέρες του χρόνου που θέλω να φύγει και να μην ξανάρθει.. μετράω τα θετικά και τα αρνητικά του που αν και τα θετικά του είναι λίγα παραπάνω από τα αρνητικά η σκιά των δεύτερων είναι πολύ μεγάλη και δεν μπορώ άλλο να την υπομείνω.. Βέβαια και τι θα αλλάξει που θα έρθει νέος χρόνος? Τα προβλήματα θα έχουν λυθεί? Η γενική κατάσταση θα αλλάξει επειδή έρχεται νέος χρόνος? Όχι! Άρα ούτε αυτό με βοηθάει.. Δεν ήθελα τα τελευταία μου ποστ να είναι μίζερα μα έτσι νιώθω.. Ένα θεριό με κατατρώει και δεν μπορώ να το εμποδίσω... μπορώ μονάχα να μου ψιθυρίζω : "βάστα ψυχή μου" τίποτα άλλο.. Εύχομαι να ξαναβρώ την μαγεία στα μικρά πράγματα όπως είναι η αναπνοή μου.. και κάτι μέσα μου μου λέει: σύντομα πολύ σύντομα...

Μαρουλοφιλακια!!

*Ήδη ξαναβρήκα την μαγεία του μαρουλομπλογκ...